Search
  • Dimitris Ntanos

21 ΜΑΡΤΙΟΥ- ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ


ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ι. ΜΠΡΟΥΧΟΣ

Η Παγκόσμια Ημέρας Ποίησης, χρωστάει την έμπνευσή της στον Έλληνα ποιητή Μιχαήλ Μήτρα (ο οποίος εγκατέλειψε τα εγκόσμια μόλις πριν από 15 μέρες) και ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι' αυτό. Η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου πρότεινε ως ημέρα εορτασμού την 21 η Μαρτίου, την ημέρα της εαρινής ισημερίας, που συνδυάζει το φως από τη μία και το σκοτάδι από την άλλη, όπως η ποίηση, που συνδυάζει το φωτεινό πρόσωπο της αισιοδοξίας με το σκοτεινό πρόσωπο του πένθους. Την επόμενη χρονιά ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης της Ελλάδας στην UNESCO εισηγήθηκε στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του οργανισμού, η 21 η Μαρτίου να ανακηρυχθεί Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, όπως η 21 η Ιουνίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής. Οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Τυνήσιοι και άλλοι πρέσβεις από χώρες της Μεσογείου, υποστήριξαν την εισήγηση και η ελληνική πρόταση υπερψηφίστηκε κι έτσι, τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21 η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της ποίησης, έτσι ώστε αυτή να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της ως μια τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει το χαμένο της δρόμο και να ανακαλύψει το αληθινό της πρόσωπο. Οι ποιητικές αναγνώσεις μπορεί να συμβάλουν σε μια επιστροφή μας στο αρχέτυπο της οντολογικής μας υπόστασης.

Η κοινωνικοποίηση των στίχων και οι εορτασμοί, μπορεί να αποτελέσουν αφορμή για την ενίσχυση των δεσμών της με τον κόσμο ώστε να επαναπροσδιορίζεται επιβεβαιωτικά, διαχρονικά η φράση: «Δεν υπάρχει ζωή χωρίς ποίηση» Ο αστεροειδής 946 (Poesia),που ανακαλύφθηκε το 1921,πήρε το όνομά του από την προσωποποίηση της ποιήσεως. Γιατί στην πραγματικότητα, η ποίηση είναι μια καθαρά προσωπική άσκηση, αυτο-εξομολόγηση, περισυλλογή, κατάδυση στο εσώτατο ένδον και εργώδης ανάδυση στην επιπολή μιας κοινωνίας επιφυλακτικής, που εκδηλώνει τη λοιδορία της κάποτε σχεδόν εκδικητικά, στον προβλέψιμο μικρόκοσμο της καθημερινότητας που δεν αποδέχεται ασμένως το διαφορετικό, το εσωστρεφές, το συνεσταλμένο, το ευαίσθητο, ό , τι τέλος πάντων έχει να κάνει με το «ξωτικό φρούτο» που ακούει στο όνομα «ψυχή». Και καθότι η ψυχή είναι αλήθεια, αυτή η αλήθεια εκφέρεται και εμφαίνεται ως μια ιέρεια μαθητευόμενη, δηλαδή αγνή και αμόλυντη από καθετί. Γι’ αυτό και η ποιητική δημιουργία έχει μια ρίζα κατά βάση στη μοναξιά. Συνομιλεί με τη μοναξιά, με την αναπόληση, με την ανάκληση της μνήμης, με την αναδρομή, μια συνομιλία εγκάρδια, γεμάτη εμπιστοσύνη, πλημμυρισμένη από τη συμπαντική αρμονία, που δεν έχει άλλο όνομα από την αγάπη. Αυτή πυροδοτεί τη μυστική, την ιερή στιγμή της έμπνευσης και δονεί όλον τον περιρρέοντα κόσμο και τούτη η δόνηση γίνεται ο εσωτερικός αναπαλμός και η μύηση εκείνη που μεταρσιώνει τον ποιητή ή την ποιήτρια ανάμεσα στο ανθρώπινο και στο υπερφυσικό.


Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, γράφει: «Αν δεν μου ’δινες την ποίηση Κύριε, δεν θα’ χα τίποτα για να ζήσω» και ο Μανώλης Αναγνωστάκης ομολογεί: «Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος για να κρύψουμε τα πρόσωπά μας». Προσωπικώς, προσδιορίζοντας τη σχέση μου με τα ποιήματα, ομολογώ: «Ποιήματα… Ερείπια των τειχών της ψυχής μου».

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ι. ΜΠΡΟΥΧΟΣ

24 views

© 2018 Synergeia, prota i poli mas. 

Created by: Angeliki Fotiadou